donderdag 31 juli 2014

Emancipatie en Marktplaats


We gingen die kleine kastjes verkopen. Want: we gaan groter wonen, dus dan kunnen daar ook grotere (en voornamelijk hogere) boekenkasten in. "Oh!" Riep ik: "dat zet ik allemaal op marktplaats, weggooien kan nog altijd." Zo gezegd, zo gedaan. Het nadeel van deze actie is dat het leeghalen, foto's maken en online zetten van het kastje niet het zwaarste werk is. Het zwaarste werk is om de rommel van twee hoog via onder andere een vlisotrap naar beneden te krijgen. 
Daar denk ik altijd net iets te lichtvoetig over na. Ik beeld me altijd een sterke vreemde meneer in (die meestal bekend staat als de koper, of nog beter, degene die op pad gestuurd is om kastjes op te halen). Als dat niet zo is, ben ik zelf ook in het bezit van een sterke (soms een beetje vreemde) meneer. 
 
Het noodlot heeft echter anders besloten. Een alleraardigste Amsterdamse mevrouw belde op of ze binnen een paar uur één van die kastjes kon komen ophalen. Toen had ik heel ad rem moeten reageren: "ik ben vandaag aan het werk." Onbetaalde arbeid is namelijk ook arbeid. Ik zat namelijk met mijn hoofd onder in het gootsteenkastje van ons nieuwe appartement, te schrobben op een niet nader uit te leggen vlek. Dan was het probleem van de kastjes opgelost, hadden we een datum geprikt en... Nee, het moest nú. 

Om vier uur ging dan ook de bel. Ik was dat kastje al weer helemaal vergeten en terwijl ik naar de deur liep vroeg ik mij dan ook pas af of dat kastje wel door het zolderluik zou passen. Nu ben ik niet bedeeld met de grootste wiskundeknobbel, en daar wijtte ik deze gedachte dan ook aan. 
De Amsterdamse mevrouw (voor de beeldvorming: typje lange losse grijze haren, hakjes en een jurkachtig gewaad- hakjes!? Jurk!? Als je gaat slepen met meuk?) stond lachend voor de deur. Geen sterke meneer. Die zou ook niet meer komen. Want dit was een geëmancipeerde vrouw, zo werd mij verteld nadat we die ellendige kastjes niet door het trapgat kregen. 
En geëmancipeerde vrouwen klaren dit soort klusjes zelf, kreeg ik te horen terwijl ik als een losgeslagen idioot door alle dozen zocht naar gereedschap. 

Stiekem ben ik een beetje anti-geëmancipeerd. Ik ben niet van: wat het mannelijke geslacht kan, kan ik ook & beter. Ik heb geen piemel, dus kan hem ook niet gebruiken. Dat kan ik dus niet en al helemaal niet beter. Ik heb ook geen verontwikkelde spierballen of een sterke rug. Ik heb wél boobies en die heeft mijn meneer weer niet (sommige mannen wel, maar dat is stof voor een andere blog). Daarnaast ben ik vele malen makkelijker in sociaal contact en onwijs goed met admistratie. Wat ik hiermee probeer te zeggen is dat van oudsher af aan de man en vrouw elkaar aanvullen. En natuurlijk, lieve feministen, ben ik voor gelijke rechten. Maar niet voor gelijke plichten.
Ik ben meer van het: je moet doen waar je goed in bent en voor de rest de middelen gebruiken die je in je bezit hebt. En af en toe zet ik mijn sterke meneer in zoals ik nodig acht. 

Sommige mensen durven dat zelfs pragmatisch te noemen. 

En misschien had ik dát moeten zeggen tegen de hippie-achtige geëmancipeerde dame. Dat was vast beter overgekomen dan het lelijke gezicht dat ik trok terwijl zij met een tang de schroeven uit het kastje wrikte.

En het tweede kastje? Dat laat ik fijn door mijn meneer uit elkaar halen. Ik hoef niet zo nodig alles zelf te doen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen